1/ Ogólna prezentacja

TEC zrzesza siedmiu pracowników, aktywistów i podmioty zbiorowe (instytucje, przedsiębiorstwa, organizacje)

1.1 “Travail et Culture”, regionalna jednostka działająca na rzecz edukacji popularnej

U podstaw pracy TEC leży przekonanie, że KAŻDA JAEDNOSTKA MA KULTURĘ i że PRACA TO TEŻ KULTURA. TEC skupia się na działaniach mających na celu zbadanie relacji między światem pracy i zmianami kulturowymi które go tworzą. Tak więc TEC/CRIAC działa na rzecz tworzenia sztuki przez pracowników (lub bezrobotnych) i artystów, z pomocą organizacji świata pracy: związków zawodowych, rad nadzorczych, komitetów bezrobotnych, stowarzyszeń, nauczycieli, jak również społeczności, np. miejskich.

Dzisiejsza rzeczywistość pokazuje nam, że nie możemy pozwolić światu pracy na koncentrowanie się na dobru przedsiębiorstwa. Świat pracy ma realny wpływ na społeczne, rodzinne, miejskie, ekonomiczne i polityczne sfery życia człowieka. Właśnie dlatego TEC/CRIAC chce promować ekspresję kulturalną mężczyzn, kobiet i młodzieży – zatrudnionych i bezrobotnych – w ich miejscach pracy i w otoczeniu domowym.

1.2 Centre de Recherche, d’Innovation Artistique et Culturelle du monde du travail (“Centrum Badań i Innowacji Artystycznej i Kulturowej Świata Pracy”)

Skupiamy się na:

- łączeniu domen świata pracy, życia społecznego i artystycznej twórczości

- zrozumieniu dyskursu narastającego wokół pracy pod wpływem działań związków zawodowych, aktywistów i organizacji

- wyjaśnianiu, poprzez działania kulturalne, w jaki sposób ekonomiczne i społeczne sytuacje ze sfery pracy staja się coraz bardziej złożone i pełne przemocy

1.3 Stowarzyszenie Badawcze

Zajmujemy się działaniem na poniższych polach:

- Tworzenie i dyfuzja prac artystycznych związanych z pracą zarobkową w kontekście rezydencji dla artystów

- Trenowanie aktywistów, animatorów życia społecznego i wybranych członków biznesu

- Techniczne i artystyczne doradztwo związkom zawodowym, stowarzyszeniom i instytucjom edukacyjnym

- Opracowywanie szkolnych warsztatów działalności artystycznej

- Szkolenie stażystów

2/ Przykładowe projekty

2.1 Ma vie s'appelle « peut être » (“Moje życie nazywa się ‘może’”)

“Ma vie s’appelle ‘peut être’” to projekt podejmujący kwestię braku stabilizacji związanego z pracą. Projekt realizowany był w Valencinnes w czasie gdy miasto było Regionalna Stolica Kultury i trwał ponad rok. Jak ludzie radzą sobie z brakiem stabilizacji w pracy, życiu prywatnym i na gruncie kontaktów społecznych? Czy ich głos jest słyszalny w społeczności i jak mogą uczestniczyć w dyskursie publicznym?

Podstawą tego projektu była praca dwóch rezydentów: artysty sztuk wizualnych Paula Bloasa i pisarza Jeana Bernarda Pouy’ego. Ich spotkania z ludźmi dotkniętymi brakiem stabilizacji, ich pragnienie wyrażenia i zinterpretowania słabości, braku pewności siebie, strachu i niepewności jutra przez obrazy i słowa złożyły się na pierwszą fazę projektu.

Rezydencje zaowocowały trzema oddzielnymi rezultatami:

> Od września 2007 roku krajobraz miasta wzbogaca 70 „gigantów” namalowanych przez Paula Bloasa; część z nich opatrzona jest krótkim komentarzem Jeana Branarda Pouy’a – anty-sloganami wystawionymi na pokaz przechodniom

> Podczas Europejskich Dni Dziedzictwa zorganizowano serię sześciu czytań poetyckich i muzycznych, bezpośredni odwołujących się do postaci z obrazów rozciągniętych wzdłuż linii tramwajowej.

> W lutym 2008 roku opublikowana została książka “Ma vie s’appelle ‘peut être’”, będąca „epicką” opowieścią poskładaną ze scen J.B. Pouy’a, fotografii obrazów Pula Bloasa i tekstu dziennikarza Laurenca Mauriaucourt o wpływie sztuki na społeczeństwo. Tekst ten jest transkrypcją nagrania często sprzecznych ze sobą reakcji przechodni na prace stworzone przez wspomnianych wcześniej artystów.

2.2 Le Cabaret de l’union (“Kawiarnia Związkowa”)

Stworzenie “le Cabaret de l’union” wyrosło z pragnienia zbadania, poprzez ekspresję artystyczną, zmian zachodzących w świecie pracy. Le Cabaret został otwarty w Roubaix, w styczniu 2006, przy wsparciu i w budynku Archives Nationales du Monde du Travail (ANMT –Narodowe Archiwum Pracy), oraz przy wydatnej pomocy miasta Roubaix.

> Jako miejsce stworzone na potrzeby debat i wymiany myśli, Kawiarnia stara się umieścić pracownika w samym centrum rozważań o pracy

> Jako przestrzeń kreatywna, silnie zakorzeniona w celach “Travail et Culture”, Kawiarnia mieści salę kinową na 200 osób, salę konferencyjną, która może również służyć celom teatralnym (90 miejsc stojących, 70 siedzących) oraz salę wystawienniczą. Chcieliśmy aby była to przestrzeń ciepła i przyjazna, z poczęstunkiem przypominającym kawiarnie dla robotników z początku ubiegłego wieku.

Kkawiarnia jest miejscem aktu twórczego i wymiany poglądów – miejscem w którym rodzą się pomysły na lepsze jutro.

Przestrzeń została zaaranżowana przez kolektyw artystów BAZATO z Roubaix. Wstęp wolny.

3/ TEC, sztuka i kultura kwestionują środowisko pracy

W naszej codziennej pracy (działalność w sferze społecznej lub biznesowej) obserwujemy swoiste lenistwo prawdziwej pracy (używając sformułowania Yvesa Clota), związane z jednej strony z bezrobociem, a z drugiej z przeciążeniem pracą. Lenistwo to objawia się zmniejszaniem się możliwości podejmowania nowych wyzwań: zawodowych, społecznych i kulturalnych wraz z przyspieszeniem tempa pracy…

Wierzymy jednak w wagę potwierdzenia naszej koncepcji, że Praca, w jej współczesnej formie, nie może oznaczać tylko nic nie znaczącą alienację.

Nieskończona chłonność tych którzy pracują nad stworzeniem subtelnej, ale konkretnej inteligencji, oddając część siebie pracy, wydaje nam się być nieubłaganą rzeczywistością, nawet jeśli jeszcze nie rozpoznaną.

Na każdym spotkaniu, z każdą podjętą decyzją, obserwujemy jak pracownicy wykonują pracę wymagającą od nich zrozumienia nie tylko produktu czy usługi którą sprzedają, ale również całego świata i ludzi, do których ich oferta jest skierowana.

“Travail et Culture” podkreśla tę część pracy która uczestniczy w emancypacji i procesie wyobcowania, za którym iść może opór przeciwko ustalonym strategiom działania i zachowania. Artystyczna kreacja staje się nieodwracalną drogą kwestionowania środowiska pracy i pracy jako takiej.

4/ Kliknij tutaj aby ściągnąć wywiad.