Projekt Victims' Symptom skupia się na koncepcie ofiary wykorzystywanym w praktykach dziennikarskich, oraz na jego teoretycznych ujęciach przedstawianych w wiktymologii, kulturoznawstwie, psychiatrii i psychoterapii.

Poprzez dokładną analizę pojęć związanych z syndromem ofiary, takich jak samowiktymizacja, "ofiary pośrednie", biurokracja śmierci i ZSP (Zespół Stresu Pourazowego), oraz "kulturową inżynierię ofiar", projekt eksploruje naszą nieumiejętność odróżniania rzeczywistych ofiar od tych wykreowanych przez kulturę.

Prace artystyczne, zlecone specjalnie na potrzeby tego projektu, podchodzą do tematu w różnoraki sposób. W pracy Mauricio Angaro Day After Day odbiorcy mogą zapoznać się ze zróżnicowanym geograficznie i politycznie kreowaniem ofiar w mediach. Z kolei praca Andreja Kulunčića Złe wiadomości (Bad News) próbuje określić i prześledzić rolę ofiary w mediach z pomocą psychoterapeuty, i z punktu widzenia trzech najważniejszych faz wynikających z klinicznej psychoterapii: określenia, definicji i (cyber) terapii. Jeszcze inaczej do tematu podchodzi Marko Peljhan, autor projektu Krajobraz 1995, w którym rekonstruuje przypadek tworzenia newsów informujących o największym ludobójstwie w dziejach powojennej Europy - masakrze w Srebrenicy – wydarzeniu, którego istnienia wyparło się wielu uczonych.

Dwa inne projekty artystyczne, stworzone przed zainicjowaniem Syndromu Ofiary, zostały na jego potrzebę przetworzone i przedstawione w nowych wersjach. Pierwszym z nich jest klasyczne dzieło sztuki współczesnej Sprowadzając Wojnę do Domu (Bringing War Home) autorstwa Marthy Rosler; drugi to klasyka net.artu stworzona przez Olię Lialinę Mój chłopak Wrócił z Wojny (My boyfriend came back from the war). W wersji Web 2.0 projektu Lialiny, artysta Alejandro Duque, z pomocą psychoterapeuty, stworzy spersonalizowany storyboardy ofiar pośrednich pokazując, że ofiary to nie same liczby, ale również ludzkie, indywidualne historie.

Niektóre teksty krytyczne podchodzą do tematu w sposób bardzo bezpośredni. Na przykład Stevan Vukovic pisze o wiarygodności świadków (ZSP i ofiara), jeszcze raz konfrontując czytelników z masakrą w Srebrenicy. Z kolei Alida Laidi-Hanieh, była kuratorka Khalil Sakakini Cultural Center w palestyńskim Ramallach, zastanawia się w jaki sposób zrekonstruować indywidualną historię ofiary, która w naszym, zdominowanym przez media społeczeństwie, jest niczym więcej niż liczbą w statystykach.

Inne teksty pokazują związki ofiar z funkcjonowaniem nowych mediów. Praca Sezgina Boynika określa w jaki sposób sieć mailowa wpłynęła na kształtowanie się sceny artystycznej w Kosowie w późnych latach dziewięćdziesiątych, a artykuł Geerta Lovinka opisuje tworzenie i prowadzenie blogów jako formę terapii.

Na wiosnę 2008 roku powyższe teksty będą mogły być omawiane podczas debat z udziałem autorów. Debaty nadawane będą na żywo.

Podczas przygotowań do projektu Victims' Symptom, specjalistom tematu zostały zadane najważniejsze pytania zawarte w tekście kuratorskim:

Dlaczego środki masowego przekazu, mówiąc o ofiarach, wybierają przedstawienie ich w charakterze statystyk, lekceważąc tym samym ich status ofiary. Czy liczby mają aż takie znaczenie, czy też każda śmierć powinna być traktowana indywidualnie?

Czy liczba ofiar podawana przez media naprawdę coś zmienia, czy też może jest to wyłącznie wynik funkcjonującego w mediach przekonania, że nie warto mówić o śmierci tylko kilku osób?

Kto korzysta na śmierci? Czy istnieje coś takiego jak biurokracja śmierci? Jaki jest dominujący kurs wymiany ludności cywilnej w stosunku do żołnierzy, a ich ofiar w stosunku do tych naszych?

Czy kulturowe kształtowanie ofiar powoduje, że nie dostrzegamy tych prawdziwych? Czy naprawdę potrafimy dostrzec tragedie dopiero wtedy, gdy powstanie na jej temat odpowiednia liczba filmów, książek i programów telewizyjnych? Czy kariera naukowa osoby zajmującej się tragediami jest etyczna? W jaki sposób zaprzeczanie masakrze może przyczynić się do braku poniesienia konsekwencji? Czy zatracamy zdolność do empatii? Czy sami siebie wiktymizujemy? Czy dla takiego świata istnieje skuteczna terapia?

Artyści

Mauricio Arango (Kolumbia/USA), Day After Day

Alejandro Duque (Kolumbia/Szwajcaria), WDWTW? (Who Did What To Who?)

Andreja Kulunčić (Chorwacja), Bad News

Marko Peljhan (Słowenia), Landscape 1995 – pokrajina 1995

Martha Rosler (USA), The Dust of the Office

Kliknij, aby zapoznać się z pracami i biogramami artystów.

Teoretycy

Sezgin Boynik (Kosowo), Forces of trauma

Adila Laïdi-Hanieh (Palestyna), Regarding One's Pain: The 100 Shaheed-100 Lives Memorial Exhibition

Geert Lovink (Królestwo Niderlandów), Blogs as Self-Management Tools

Stevan Vuković (Serbia), Niemand zeugt für den Zeugen - "Padadoks Levi'ego", kulturowe i polityczne przedstawienia ofiary, oraz problem drugoplanowego świadka, Od Auschwitz do Srebrenicy

Kliknij, aby zapoznać się z tekstami i biogramami teoretyków.