„Państwo narodowe to ułuda” mówi mój kolega z Południa, wciąż wygrzewając się na schodkach mojego domu.

„Państwo narodowe nie dba o ciebie. To romantyczna konstrukcja licząca sobie kilka setek lat, wymyslona po to, aby oddzielić Włochów od Francuzów, Norwegów od Szwedów.”

Jeśli istnieją jakieś napięcia pomiędzy Arktyka a centralnym Regionem Nordyckim, u ich podstaw leży historia i projekt Regionu jako płaszczyzny współpracy pomiędzy państwami narodowymi. Na północy tworzenie tożsamości narodowej dla wielu ludzi było bardzo trudne. Byli oni zmuszani do przyjęcia tożsamości idealnej – czysto narodowej – a ta nie pasowało do ich kultur. Jednak żaden z krajów nordyckich nie czuje się kolonizatorem ziem ludności Sàmi.

Region Nordycki swoją historią sięga do lat 50. XX wieku. Został stworzony na fundamencie idei bliskości, pokojowej współpracy, wspólnej historii i podobieństw politycznych i kulturowych. Wydaje się, że część życia kulturalnego w krajach nordyckich jest wystawiona na kontrolę struktur politycznych, a artyści wydają się tracić swoje znaczenie. Ostatnio władze Regionu Nordyckiego zamknęły kilka organizacji i instytucji kulturalnych. Jedna z nich była NIFCA. Była to sprawnie działająca organizacja, której przedmiotem zainteresowań była kontekstualizacja kwestii „nordyckich”, poprzez podejmowanie wachlarza tematów we wszystkich krajach nordyckich. Znaczne kwoty zaoszczędzone dzięki zamykaniu takich instytucji zostaną wydane na wsparcie rozwoju Nordic Game. Reszta zostanie przeznaczona na wsparcie programów artystycznych. Prawdopodobne jest, że nasze podejście do sztuki zacznie przypominać system unijny.

Problem z instytucjami polega na przekonaniu, że im większe tym lepsze. Problem z programami polega na tym, że najlepiej służą tym, którzy mają już zapewnione stałe dofinansowanie. Muszę jednak przyznać, że uważam nordycką współpracę regionalną za pozytywne zjawisko, ponieważ ma ona swój własny system i finansowanie pochodzące od poszczególnych państw członkowskich, i dzięki temu nie jest uzależniona od polityki i pieniędzy jednego kraju. Pozwala to na wspólną pracę nad rozwijaniem podzielanych zainteresowań.

http://en.wikipedia.org/wiki/Nordic_countries Po drugiej wojnie swiatowej Szwedzi wysyłali Norwegom pocztówki z napisem „Dla Norwegii”, aby w ten sposób uczcić odzyskanie przez nią wolności. Góry przyniosły wolność; fiordy odzwierciedlały pokój.

„Z perspektywy ludności Sàmi, Region Nordycki jest ambiwalentny. Z jednej stony, jest ona jego częścią, ale z drugiej strony kraje nordyckie są uznawane za kraje kolonialne” mówi norweski artysta Geir Tore Holm.
„Tak czy inaczej, uważam demokrację społeczną krajów nordyckich za ważny wkład w budowę lepszego świata nawet, jeśli ideologia podobieństwa miałaby mieć negatywny wpływ na nordyckie mniejszości. Czy nie moglibyśmy traktować Sàpmi, czy ludność Sàmi, jak podobnego wkładu, ze wszystkimi jego zaletami i problemami, jakie tworzy?”

(Koncepcja Sàpmi odnosi się do „narodu” – ziemi ludzi Sàmi. mówia o sobie, że są jednym narodem żyjącym w czterech krajach. Nigdy nie chcieli państwa narodowego, ale walczą o autonomię, np. w zakresie zajmowania ziemi i źródeł wody.)

„Dla mnie jako artysty, główną siłą napędową jest punkt widzenia, który mogę przyjąć - zarówno kogoś z zewnątrz, jak i z wewnątrz. Dobrze jest mieć północny punkt odniesienia – chłodzi ci plecy gdyodwracasz się na południe. A jeśli uda ci się wyzwolić z więzów etniczności i innych ograniczeń, może powstać coś miłego i niezobowiązującego, choć nieco pokrzywionego. Czyż nie chodzi o to, aby znaleźć sposób na jego wykorzystanie?

Artyści Geir Tore Holm i j Søssa Jørgensen spędzają wakacje w szkole w Sørfinnset, pracując nad projektem artystyczno-społecznym podejmującym temat ekologii. Projekt zakłada czynny udział mieszkańców Sørfinnset, jak również nordyckich i zagranicznych artystów. Projekt - the nord land – jest współrealizowany z the land foundation w Tajlandii