Jedną z pierwszych globalnych inicjatyw, które uwzględniły zmiany na rynkach pracy artystów, była wzorcowa Rekomendacja dotyczącej statusu artysty, podpisana w roku 1980 przez państwa całego świata na Konferencji Generalnej UNESCO w Belgradzie. W rekomendacji zawarto „ogólną definicję artysty i wyszczególniono warunki, w których artyści mogą istnieć jako pracownicy twórczy”.

Od tego czasu niewiele krajów przeniosło propozycje UNESCO do ustawodawstwa krajowego, regionalnego lub lokalnego. Jest to po części wynikiem braku operacyjnych definicji odnoszących się bezpośrednio do różnych ram krajowej polityki kulturalnej, społecznej i podatkowej. Fakt ten można również postrzegać jako wynik głębokich zmian w sposobie pracy artystów, powodowanych częściowo przez nowe technologie komunikacyjne oraz powstanie „przemysłu związanego z kulturą” lub „przemysłu związanego z twórczością”, które działają przeważnie poza obrębem wpływów organów rządowych (por. sekcja Trendy) LINK.

Źródła informacji przedstawione w zbiorze opisują, omawiają i monitorują rozwiązania prawne mające wpływ na zawodowy, społeczny i ekonomiczny status artystów w Europie. W niektórych badaniach padają propozycje reform, które można by przeprowadzić w kontekście unijnych działań harmonizacyjnych. W innych wysunięto pod adresem osób odpowiedzialnych za kształtowanie polityki unijnej żądania wzięcia pod uwagę mobilności artystów, która w ramach „Europejskiej Przestrzeni Kulturowej” uległa znacznemu zwiększeniu.

Prawa własności intelektualnej i prawa autorskie

Inny nurt dyskusji dotyczy dziedziny praw własności intelektualnej (praw autorskich). W niniejszym zbiorze źródeł informacji reprezentowane są trzy różne perspektywy:

• Przedstawiciele organów zarządzających prawami autorskimi i organizacji artystów proponują zmiany w istniejącym ustawodawstwie w celu przezwyciężenia wyzwań stających przez prawami artystów w epoce cyfrowej.

• Grupy takie jak „Creative Commons” prezentują nowe, alternatywne modele.

• W trzeciej perspektywie nawołuje się do całkowitego zniesienia praw autorskich, uważanych za „anachroniczne”. Zwolennicy takiego podejścia nie widzą sposobu ochrony praw artystów i twórców za pomocą drobnych poprawek istniejących ustaw o prawach autorskich, określanych mianem „jednego z najbardziej komercyjnych instrumentów prawnych XXI wieku”.